تغییرات آب و هوایی ناشی از افزایش انتشار دی اکسید کربن تا سال 2100 می‌توانند اکوسیستم زمین را تغییر دهد. در این راستا، طرحهای مختلفی به ویژه استفاده از دوچرخه و خودروهای برقی ارائه شده‌اند که می‌توانند تا سال 2050 تولید دی اکسیدکربن را 60 درصد کاهش دهند.

به گزارش مهر، یکی از راههای تغییرات اقلیمی و آب و هوایی، افزایش انتشار گازهای گلخانه یو به ویژه دی اکسید کربن است که می‌تواند از راههای مختلفی به ویژه استفاده از خودروهای دارای موتورهای سوخت فسیلی افزایش یابد.

تحقیقات مرکز تحلیل اطلاعات دی اکسید‌کربن وزارت انرژی آمریکا نشان می‌دهد که در سال 2010 یک رکورد بالا در انتشار دی اکسید کربن ناشی از سوختهای فسیلی، اشتعال و تولید سیمان به ثبت رسیده است.

برپایه این اطلاعات، در سطح جهانی 9.139 تراگرم کربن اکسیده از این منابع منتشر شده است. یک تراگرم برابر با یک میلیون تن است.

این کربن اکسیده با افزوده شدن حجم وسیعی از مولکولهای اکسیژن به دی اکسید کربن تبدیل و در نتیجه بیش از 33.5 میلیارد تن دی اکسید کربن وارد اتمسفر شده است.

• تغییر اکوسیستم به دلیل تغییرات اقلیمی

تازه‌ترین اطلاعات لابراتوار Jet Propulsioناسا که در مجله علمی تغییر اقلیم منتشر شده است، حکایت از آن دارند که تغییرات آب و هوایی تا سال 2100 حداقل نیمی از مناطق زمین با پوشش گیاهی را تغییر خواهند داد و 40 درصد از اکوسیستم را به شکل دیگری تبدیل می کنند. برای مثال، جنگل گیاهان پهن برگ به توندرا و علفزارها به بیابان تغییر شکل می‌دهند.

این محققان مدلی را مورد بررسی قرار دادند که توضیح می دهد چه گیاهانی با چه نوع اقلیمی سازگار می شوند. به این ترتیب توانستند تغییرات دما و بارش را در دهه های آینده پیش بینی کنند.

حاصل این پیش بینی‌ها نقشه‌ای از مناطق حساس سیاره زمین است که نشان می‌دهد تقریباً 30 درصد از پوشش گیاهی تمام نواحی دنیا دستخوش تغییر می‌شوند و به خصوص نیمکره شمالی با تغییرات اکوسیستمی ریشه‌ای‌تری مواجه خواهد شد.

جان برگنگرن، یکی از مولفان این تحقیق توضیح داد: این بررسیها روش جدیدی از نگاه به تغییرات اقلیمی را شرح می‌دهند. هرچند هشدارهای مربوط به ذوب یخها و افزایش سطح دریا مهم هستند اما نتایجی که این تغییرات بر روی اکوسیستم می‌گذارند مهمترند.

نتایج تحقیقات دیگری که توسط محققان دانشگاه میدسوئد انجام و در مجله Landscape منتشر شد، نمونه دیگری از آنچه که می‌تواند در اثر تغییرات آب و هوایی رخ دهد را نشان می‌دهد.

این محققان در بعضی از مناطق کوهستانی در سوئد که زمانی پوشیده از یخ بودند اما اکنون ذوب شده‌اند، فسیلهایی از درخت فان و درخت کاج را یافتند که 4 هزار و 400 سال قدمت دارند.

لیزا اوبرگ، سرپرست این تیم تحقیقاتی اظهار داشت: در آن عصر، دما در حدود 3.5 درجه بالاتر از حال حاضر بود. شرایطی که می‌تواند در آینده‌ای نزدیک تکرار شود.

• راههای پیشگیری از صرفه جویی در تولید دی اکسید کربن

اتحادیه اروپا هدف جدیدی را پیش بینی کرده است که براساس آن اگر تمام شهروندان در فضاهای شهری به جای استفاده وسایط حمل و نقل عمومی از دوچرخه استفاده کنند می‌توان تا سال 2050 در حدود 60 درصد دی اکسید کربن کمتری تولید کرد.

این آمار که در گزارش فدراسیون دوچرخه سواران اروپا ارائه شده است نشان می‌دهد که چگونه انتشار آلایاینده‌های تولید شده از وسایط حمل و نقل عمومی در سالهای اخیر 36 درصد افزایش یافته‌اند.

به گفته این محققان، اگر هر شهروند به جای استفاده از خودروی شخصی یا اتوبوس حداقل 5 کیلومتر در روز از دوچرخه استفاده کند، بین 33 تا 72 میلیون تن دی اکسید کربن صرفه جویی می‌شود.

بنویت بلوندل، محقق فدراسیون دوچرخه سواران اروپا در این باره توضیح داد: متقاعد کردن مردم به استفاده از دوچرخه نسبت به ترغیب مردم در استفاده از خودروی برقی ساده‌تر و اقتصادی‌تر است، بدین دلیل که خرید یک دوچرخه از دیدگاه اقتصادی مناسبتر از یک خودروی برقی است.

• دانمارک و هلند؛ دو نمونه موفق در استفاده از دوچرخه

این تحقیق با ذکر مطالعات موردی، دانمارک و هلندرا مثال زده است. براین اساس، در کپنهاگ، پایتخت دانمارک، 36 درصد از مردم (بیش از 180 هزار نفر) برای رسیدن به محل کار یا مدرسه از دوچرخه استفاده می‌کنند و پیش بینی می‌شود که این رقم تا سال 2015 به 50 درصد برسد.

کوهل میسپلون، مولف این تحقیق در این خصوص گفت: همچنین نباید هلندی‌ها را فراموش کنیم. چون مردم این کشور نیز دوچرخه سواران مشتاقی هستند.

درحقیقت، آمستردام به خاطر 400 کیلومتر پیست دوچرخه سواری خود شهرت جهانی دارد. همچنین می‌توان گفت که دوچرخه در شهر سو از یک محبوبیت طبیعی برخوردار است.

شهرداری این شهر به خاطر ترویج استفاده از دوچرخه، برنامه‌ای را برای محو خودروهای دارای موتورهای با سوخت فسیلی تا سال 2050 ارائه کرده است.

در این راستا، 9 میلیون یورو برای سال آینده برای خرید خودروهای برقی شرکتی اختصاص یافته و پیش بینی شده است که تا سال 2013 ستونهای کوچکی برای شارژ بیش از هزار خودروی برقی در تمام شهر نصب شوند.

توفان‌ها و تندبادهاي دريايي از جمله مقوله‌هاي مهمي به شمار مي‌آيند كه در چند دهه گذشته و همزمان با گسترش صنايع و به دنبال آن بر هم خوردن هر چه بيشتر تعادل حاكم بر محيط زيست زمين، پرخروش‌تر از هر زمان ديگري شده‌اند.

اين پديده‌هاي جوي كه به عقيده برخي كارشناسان اين روزها ديگر نبايد به آنها به عنوان پديده‌هايي كاملا طبيعي نگاه كرد، ارتباطي تنگاتنگ با يك سري فجايع طبيعي دارند كه شايد تا امروز هيچ كس حتي تصور آن را نيز نمي‌كرده است.

براساس تازه‌ترين مطالعات گروهي از دانشمندان دانشگاه ميامي ارتباط مستقيمي ميان زمين‌لرزه‌ها با توفان‌ها و تندبادهاي دريايي در مناطق حاره‌اي وجود دارد. آنها دريافته‌اند كه توفان‌ها و تندبادهاي دريايي نقش اساسي در وقوع زمين‌لرزه‌ها دارند.

آنها براي اثبات ادعاي اخير خود به زمين‌لرزه‌هاي سال 2010 هائيتي و تايوان اشاره مي‌كنند و آنها را نتيجه توفان‌ هاي مخرب دريايي عنوان مي‌كنند. در چند دهه اخير وزش توفان‌هاي مخرب حاره‌اي شدت بيشتري يافته و اين مسأله دانشمندان را نگران كرده است.

مطالعات اين دانشمندان نشان مي‌دهد بارش‌هاي شديد باراني كه در چند دهه اخير شدت بيشتري پيدا كرده‌اند، يكي از عوامل اصلي وقوع زمين‌لرزه‌هاي شديد در مناطق اطراف كمربند حاره‌اي زمين به شمار مي‌آيند. همزمان و پس از بارش‌هاي شديد و بي‌وقفه فرآيندي موسوم به رانش زمين روي مي‌دهد.

گذشته از آن به دليل سست ‌شدن لايه‌هاي خاك، فرسايش خاك نيز كاملا بديهي خواهد بود. در علم زمين ‌شناسي فرآيند سست‌ شدن زمين يكي از مهم‌ترين عوامل تشديد قدرت زمين‌لرزه‌ها به شمار مي‌آيد و اين همان چيزي است كه در خلال بارش‌هاي شديد روي مي‌دهد.

به اين ترتيب، مواد و تركيبات مختلفي در پوسته خارجي زمين جابه‌جا مي‌شوند. دانشمندان دانشگاه ميامي به اين نتيجه رسيده‌اند كه چنين شرايطي مقدمات لازم براي شكل‌گيري زمين‌لرزه و حركت لايه‌هاي سطحي زمين در گسل‌ها را فراهم مي‌كنند.

به عقيده آنها، زماني كه فشار كمتري بر گسل‌ها وارد مي‌شود (اين كاهش فشار در نتيجه فرسايش خاك و رانش زمين صورت مي‌گيرد) احتمال وقوع زمين‌لرزه‌ها به مراتب بيشتر نيز مي‌شود.

دانشمندان ناسا اعلام کردند متوسط حرارت جهانی در سال گذشته نشان می دهد،2011 نهمین سال گرمی بوده که از 1880 تاکنون اطلاعات آن به ثبت رسیده است.

محققان مرکز «گاد دارد» ناسا اعلام کردند میانگین حرارت جهانی سطحی در سال 2011 برابر 0.92 درجه فارنهایت بوده است، درجه ای که نسبت به حرارت اواسط قرن بیستم بالاتر است. این مرکز ثبت اطلاعات حرارت زمین را از سال 1880 آغاز کرده است.

به گفته این محققان 11 سال اول قرن جدید نسبت به اواخر قرن بیستم از حرارت بالاتری برخوردار بوده و تنها سالی که در قرن بیستم در میان 10 سال گرمتر جهان قرار گرفته سال 1998 است.

این در حالی است که بالا رفتن حرارت جهانی با تاثیرات سرمای ناشی از الگوی حرارتی اقیانوسی «لانینا» و کاهش فعالیت های خورشیدی طی سال های گذشته همراه بوده است.

در گزارش ناسا آمده است حرارت بالای کنونی به واسطه تمرکز بالای گازهای گلخانه ای در اتمسفر زمین تثبیت شده است. دی اکسید کربن، اصلی ترین این گازهای گلخانه ای به واسطه فعالیت های مختلف انسانی تولید می شوند.

میزان کنونی دی اکسید کربن در اتمسفر زمین 390 بخش در میلیون است که نسبت به 285 بخش در میلیون سال 1880 و 315 بخش در میلیون سال 1960 حجمی قابل توجه است.

منبع:مهر

آنها در مسير بازگشت و در حالي كه نتيجه كار خود را با هيجان و اشتياق نظاره مي‌كردند، از مشاهده برفي كه از دل ابرهاي بارور شده به پايين سر مي‌خورد، در پوست خود نمي‌گنجيدند. هر چند غوطه خوردن در ميان انبوهي از كريستال‌هاي درخشان برف نفس آدم را بند مي‌آورد، ولي واقعيت هيجان‌انگيزتر، خلق نخستين بوران دست‌ساز بشر در دنيا بود.

راه يافتن اين فناوري جديد به زندگي بشر هر چند دورنماي زيبا و نويدبخشي را حكايت مي‌كرد، اما در عين حال آنقدر ‌ فوق‌العاده‌ به نظر مي‌رسيد كه جايگاهي در مرتبه دستاوردهاي استثنايي دانش بشري نظير كشف ديناميت و شكافت هسته‌اي و صد البته تقدير تاريخي آنها پيدا كند. در واقع بعد از آزمايش موفق باروري ابرها با پاشيدن يخ خشك بر آنها، اين باور و احساس متولد شد كه نوع بشر بالاخره مي‌تواند افسار كنترل و هدايت آب و هوا، يكي از سركش‌ترين متغيرهاي سياره زمين را به دست گيرد. يك دهه پس از خاكستر شدن آتش جنگ جهاني دوم و همچنان كه تنش‌هاي جنگ سرد بيشتر مي‌شد و تب رقابت بر سر به نام زدن و تصاحب مرزهاي علم و فناوري بين طرفين بالا مي‌گرفت، ايالات متحده آمريكا به موضوع كنترل اوضاع جوي به عنوان سلاحي نيرومند نگاه مي‌كرد كه مي‌توانست از سلاح اتمي هم ويران كننده‌تر باشد.

تحقیقات تازه نشان می‌دهند توفان‌های دریایی و گرمسیری می‌توانند زمینه را برای وقوع بلایای طبیعی دیگر آماده کنند. پژوهشی که توسط شیمون دووینسکی، استادیار دانشکده علوم جوی و دریایی دانشگاه میامی و دانشگاه بین‌المللی فلوریدا انجام شده ارتباط معنی‌داری را میان توفان‌های گرمسیری و زلزله‌های ویرانگری که سال گذشته در هاییتی و تایوان رخ داده‌اند، نشان می‌دهد.

دووینسکی می‌گوید: «هر پدیده‌ای که به بارش‌های شدید منجر شود، می‌تواند وقوع زلزله را تسهیل کند. باران شدید لایه‌های سطحی خاک را از بین می‌برد و باعث فرسایش شدید می‌شود. در نتیجه فشار کمتری روی گسل‌ها و مناطق شکست وارد خواهد شد و این مناطق برای تخلیه انرژی که درون زمین ذخیره شده آمادگی بیشتری خواهند داشت».

دووینسکی و همکارانش در دانشگاه فلوریدا با تحلیل داده‌های زلزله‌های بزرگ هاییتی و تایوان و مقایسه آنها با تعدادی از زلزله‌های مخربی که طی چهار سال گذشته و پس از توفان‌های گرمسیری پربارش رخ داده‌اند، موفق شده‌اند شباهت‌هایی را میان این زمین‌لرزه‌ها کشف کنند.

جالب است بدانید این داده‌ها در مورد زلزله‌های ویرانگری که طی 50 سال گذشته رخ داده‌اند نیز صدق می‌کند. به عنوان مثال زلزله‌های 6.2 ریشتری تایوان در سال 2009 / 1388 و 6.4 ریشتری آن در سال 2010 / 1389 پس از توفان موراکوت رخ داده‌اند و پس از توفان هرب در 1996 / 1375، زلزله‌ای 6.2 ریشتری در سال 1998 / 1377 و زلزله‌ای به بزرگی 7.6 ریشتر در سال 1999 / 1378 رخ داده است. توفان فلاسی در سال 1969 / 134 با زلزله‌ای 6.2 ریشتری در سال 1972 / 1351 همراه بوده و زلزله ویرانگر هاییتی با قدرت 7 ریشتر در حالی به وقوع پیوسته که تنها یک سال و نیم از گذر دو تندباد و دو توفان گرمسیری با بارش فراوان در فاصله کمتر از یک ماه از این منطقه می‌گذشته است.

به گفته این محققان تنها توفان‌های همراه با باران شدید و توفان‌های گرمسیری می‌توانند شانس وقوع زلزله را آن هم بر روی گسل‌های متمایل - گسل‌هایی که همسطح نیستند و یکی از سطوح آنها از دیگری بالاتر واقع شده - افزایش دهند.

تحقیق مشابهی که در سال 2009 / 1388 در نشریه علمی نیچر منتشر شده، ارتباط معنی‌داری میان توفان‌های دریایی در تایوان و رخ دادن لرزش‌های آهسته – زمین‌لرزه‌هایی که به تخلیه انرژی زمین طی ساعت‌ها یا روزها منجر شده‌اند و در آنها از تخریب خبری نیست - اثبات کرده است.

هر دو تحقیق مذکور به تئوری در زمین‌شناسی مرتبط می‌شوند که برای اولین‌بار در سال 1987 / 1366 مطرح شده و از ارتباط مستقیم میان میزان بارش‌های منطقه‌ای با فعالیت‌های ارتعاشی زمین صحبت می‌کند. محققان دانشگاه میامی و دانشگاه بین‌المللی فلوریدا به زودی ارتباط میان توفان‌های دریایی با زلزله را در مناطقی مانند فیلیپین و ژاپن بررسی خواهند کرد. شاید در نتیجه این تلاش‌ها روش‌هایی مطمئن برای نظارت بر زمین‌لرزه‌ها و پیش‌بینی زلزله‌های آتی ایجاد شود.

آسمان منطقه بیرمنگام در آلابامای آمریکا در بامداد روز 16 دسامبر توسط امواج سونامی بزرگی در نوردیده شد.

به گزارش مهر، ساکنان شگفت زده آلاباما از این پدیده آسمانی عکسهای متعددی ثبت کرده و به مرکز هواشناسی منطقه خود ارسال کردند تا منشاء شکل گیری این سونامی در میان ابرها را دریابند.

به گفته متخصصان هواشناسی، این ابرها نمونه هایی اولیه از امواج مشهور به امواج کلوین-هلمولتز هستند که چه در آسمان به وجود بیایند و چه در دریا، تشکیل آنها تحت تاثیر حرکت سریع لایه ای از یک جریان سریع بر روی لایه‌ای کند‌تر و ضخیمتر قرار دارد.

برای مثال امواج آبی زمانی شکل می گیرند که لایه‌ای از یک جریان سریع بر روی لایه‌ای کند و زیرین جاری شود. زمانی که تفاوت میان سرعت آب و باد تا نقطه ای معین افزایش پیدا می‌کند، امواج می‌شکنند، قله آنها به سمت پایین فروریخته و شکل امواج کلوین‌ هلمولتز را به خود می‌گیرند.

بر اساس گزارش دیسکاوری، متخصصان هواشناسی معتقدند این پدیده در ارتفاعات آسمان بر روی ابرها نیز رخ می‌دهد. در تصاویر به ثبت رسیده احتمالا وجود لایه‌ای سرد از هوا در نزدیکی زمین، جایی که سرعت باد نیز پایین است، و لغزیدن لایه‌ای سریعتر از هوا بر روی این لایه منجر به بالا کشیده شدن سطح رویی ابرهای لایه زیرین و تشکیل چنین امواج ابری سونامی مانندی شده است.

اجلاس آب و هواي سازمان ملل متحد در شرايطي به كار خود پايان داد كه نتيجه مثبت آن براي كارشناساني كه اين اجلاس را شكست‌خورده مي‌دانستند، غافلگيركننده بود.

اين اجلاس دو هفته پيش در حالي كه 190 كشور شركت كننده در آن از همان ابتدا به دو گروه موافق و مخالف روند كاهش گازهاي گلخانه‌اي تقسيم شده بودند، در دوربان آفريقاي جنوبي كار خود را آغاز كرد.

در جريان برگزاري كنفرانس به نظر نمي‌رسيد هيچ توافقي ميان اين دو گروه حاصل شود، راي نهايي مبني بر لزوم كنترل گازهاي گلخانه‌اي در ساعات پاياني كنفرانس اعلام شد و موجي از هيجان در ميان كشورها و دوستداران محيط زيست به راه انداخت.

اجلاس دوربان براي پيدا كردن جايگزيني براي پيمان كيوتو ـ كه دوره اجرايي آن سال آينده به پايان مي‌رسد ـ و با هدف كاهش توليد گازهاي گلخانه‌اي براي كنترل روند گرم شدن زمين برگزار شد و براي اولين بار تمامي كشورهاي جهان كه نقش عمده‌اي در آلوده كردن هوا دارند، ملزم شدند براي كاهش گازهاي گلخانه‌اي اقدام كنند.

توافق نهايي براي كاهش گازهاي گلخانه‌اي از آنجا به عنوان دستاورد بزرگ اين اجلاس مطرح مي‌شود كه با وجودي كه سال‌هاست مردم جهان در اثر تبعات منفي اين گازها در معرض آسيب جدي قرار گرفته‌اند، به نظر مي‌رسيد اين بار هم كشورهاي مختلف هر كدام بنا بر مصلحت خود با اين اجلاس برخورد كنند.

كشورهاي مختلف صنعتي كه در راس آنها ايالات متحده آمريكا، ژاپن، كانادا و روسيه قرار دارند همواره در پي عقب انداختن مذاكرات بين‌المللي درباره توافق‌نامه جديد جهاني در اين رابطه بوده‌اند و در شرايطي كه هند و برزيل نيز به عنوان دو كشور عمده در حال توسعه به كشورهاي صنعتي مخالف پيوسته بودند، چنين توافقي را مي‌بايست برگ برنده‌اي در كارنامه سازمان ملل متحد محسوب كرد.

انتظار مي‌رود اين توافق تا سال ۲۰۲۰ ميلادي به اجرا درآيد بنابراين اگرچه نمي‌توان به كاهش گاز‌هاي گلخانه‌اي به اين زودي‌ها اميدوار بود، اما در نهايت مي‌توان به چشم‌اندازي دور از كاهش آلاينده‌هاي محيطي چشم‌اميد داشت.

محققان انستيتو تكنولوژي كاليفرنيا براي نخستين بار توانستند به صورت مستقيم دماي سطح مريخ در روزگاران قديم را اندازه‌گيري كنند.

نتايج اين تحقيق با آنچه از گذشته گرم‌تر و مرطوب‌تر مريخ، مي دانيم اندكي در تناقض است.

دانشمندان با بررسي مواد معدني موجود در يك شهابسنگ چهارونيم ميليون ساله كه منشأ آن سياره مريخ است ، به اين نتيجه رسيدند كه اين تركيبات معدني در دماي حدود 18 درجه سانتيگراد شكل گرفته‌اند و  اين دما، نه خيلي سرد و نه گرم است. اطلاع از دماي مريخ براي درك بهتر شرايط آب و هوايي گذشته آن، لازم و ضروري است.

‌كشف دلتاهاي قديمي، بستر رودخانه‌اي و رسوبات معدني توسط مريخ‌پيماها و فضاپيماهايي كه به دور مريخ گشته‌اند، حكايت از آن دارد كه براستي بايد آبي در آنجا جريان مي‌داشته است.‌

اطلاعاتي كه بتواند چنين گذشته‌اي را مستقيما و بدرستي تاييد كند، وجود ندارد. اما نكته‌اي كه در تحقيقات جديد به دست آمد، موضوعي است كه براي اولين بار كشف شده و ثابت مي‌كند در ابتداي تاريخ، مريخ حداقل يك بار به مدت چند ساعت در چند روز، آب و هوايي شبيه به زمين داشته است.

به منظور بررسي صحت اين موضوع، محققان يكي از قديمي‌ترين سنگ‌هاي روي زمين به نامALH84001  را كه شهابسنگي جدا شده از مريخ بوده و سال 1984 در تپه‌هاي ALLAN قطب جنوب كشف شده را مورد بررسي قرار دادند.‌ 

سال 1996 پس از كشف اجسام كروي شكل بسيار ريز در اين تكه سنگ سيب‌زميني شكل كه ظاهرا شبيه باكتري‌هاي فسيل شده مي‌آمد، غوغايي در جهان علم به پا شد و اين تكه‌سنگ در راس اخبار علمي قرار گرفت، اما اين فرضيه كه ممكن بود حيات در خارج از كره زمين هم وجود داشته باشد، مورد بررسي دقيق قرار نگرفت و منشأ اجسام كروي كوچكي كه حاوي كربنات معدني بود، به شكل راز باقي ماند.

پيش‌بيني فرآيندي كه طي آن، اين مواد معدني شكل گرفته‌اند، بسيار سخت بوده و در اين ارتباط، فرضيه‌هاي بي‌شماري وجود داشته است.

همه اين فرضيه‌ها بر پايه دماي شكل‌گيري اين مواد ارائه شده‌اند. به عقيده بعضي دانشمندان، اين مواد زماني شكل گرفته‌اند كه گدازه كربنات‌دار سرد و تبديل به كريستال شده است، بعضي ديگر بر اين باورند كه اين مواد در نتيجه فعل و انفعال شيميايي و فرآيندي گرمايي شكل گرفته‌.

نظريه ديگري هم مي‌گويد اين مواد در نتيجه رسوب محلول‌هاي نمكي به وجود آمده‌اند. طبق اين فرضيه‌ها، دماي لازم مربوط به اين فرآيند، از 700 درجه سانتي‌گراد شروع مي‌شود و تا دماي انجماد ادامه مي‌يابد.

براي يافتن دماي لازم به منظور شكل‌گيري اين مواد، محققان از روشي استفاده كردند كه براي اندازه‌گيري دماي بدن دايناسورها و تعيين تاريخچه آب و هوايي زمين قبلا  استفاده شده بود.

در اين روش، غلظت ايزوتوپ‌هاي اكسيژن 18 و كربن 13 موجود در كربنات اندازه‌گيري شد.‌  هرچه دماي شكل‌گيري پايين‌تر باشد، ايزوتوپ‌هاي بيشتري روي  هم تلنبار مي‌شوند.

در نتيجه، تعيين ميزان انبوه شدن ايزوتوپ‌ها روي هم مي‌تواند به تعيين مستقيم دماي شكل‌گيري كمك كند. ‌ با اين روش محققان به دماي 4±18 درجه سانتيگراد رسيدند كه بسياري از فرضيه‌هاي ارائه شده در مورد شكل‌گيري اين مواد را رد مي‌كرد.

طبق نتايج به دست آمده، مي‌توان اثبات كرد كه حداقل يك‌بار و براي مدتي كوتاه در يك نقطه‌اي از سطح مريخ شرايط آب و هوايي مشابه زمين تجربه شده است.

اجلاس جهاني آب و هواي سازمان ملل متحد در شرايطي ديروز در دوربان آفريقاي جنوبي آغاز به كار كرد كه 190كشور شركت‌كننده در آن، از همين ابتدا به دو گروه موافق و مخالف روند كاهش گازهاي گلخانه‌اي تقسيم شده‌اند و به نظر هم نمي‌رسد در طول دو هفته برگزاري اين اجلاس، توافق نظري در ميان اين دو گروه حاصل شود.

اجلاس دوربان به منظور پيدا كردن جايگزيني براي پيمان كيوتو ـ كه دوره اجرايي آن سال آينده به پايان مي‌رسد ـ و با هدف كاهش توليد گازهاي گلخانه‌اي براي كنترل روند گرم‌شدن زمين برگزار شده است.

البته آن طور كه به نظر مي‌رسد در نهايت نبايد از آن راه‌حلي اساسي را انتظار داشت چرا كه كشورهاي كوچك در حال توسعه كه بيشتر در معرض خطرات گرم شدن زمين هستند، خواهان برطرف شدن موانع موجود بر سر راه امضاي توافق‌نامه جديد كاهش گازهاي گلخانه‌اي و از سرگيري فوري مذاكرات هستند.

مالديو به نمايندگي از اين كشورها خواهان كاهش سريع تر توليد گازهاي گلخانه‌اي در كشورهاي صنعتي است ولي در نقطه مقابل چند كشور بزرگ صنعتي در پي عقب انداختن مذاكرات بين‌المللي درباره توافق‌نامه جديد جهاني در اين رابطه هستند.

سردسته اين كشورها ايالات متحده آمريكا، ژاپن، كانادا و روسيه هستند كه نمي‌خواهند چنين توافقي زودتر از سال ۲۰۱۵ اجرايي شود.

كشورهاي مختلف در شرايطي هر كدام بنا بر مصلحت خود با اين توافق‌نامه برخورد مي‌كنند كه سال‌هاست زنگ خطر عواقب ناشي از توليد اين گازها در اقصي نقاط جهان به صدا درآمده و به موازات گسترش مخاطرات، بارها و بارها سازمان ملل متحد درباره تهديد تغييرات آب و هوايي براي امنيت جهان در آينده هشدار داده است.

همين موضوع باعث شده تا دبيركل سازمان ملل موضوع تغيير آب و هوا را نيازمند واكنشي فوري بداند و در عين حال تاكيد كند موضوع تغيير آب و هوا تنها موضوعي محيط زيستي نيست بلكه مساله‌اي است كه عوارض اجتماعي و اقتصادي جدي را هم به دنبال دارد.

بان كي مون، خواهان فعاليت قطعي بين‌المللي براي رسيدگي به اين موضوع شده و در عين حال معتقد است تغييرات نظام آب و هوا ،حقيقتي انكارناپذير است كه متاسفانه به دليل فعاليت‌هاي انساني در حال وقوع است.

معناي درخواست «بان كي مون» اين است كه در واقع براي رسيدگي به موضوع تغيير آب و هوا نياز به انجام اقدام مشترك در مقياس جهاني است و با وجودي كه گفته مي‌شود براي رسيدگي به اين بحران قريب‌الوقوع، انتخاب‌هاي فراواني از نظر استفاده از علوم و فناوري‌هاي مختلف وجود دارد ولي براي بهره‌برداري از آنها به اراده و خواست سياسي مشترك نياز است.

از جمله اين‌كه كشورهاي توسعه‌يافته براي كاهش انتشار گازهاي گلخانه‌اي و تشويق استفاده بهينه از انرژي مي‌توانند اقدامات گسترده‌اي انجام دهند.

اين كشورها همچنين مي‌توانند از توسعه پاك در اقتصادهاي به سرعت در حال رشد و از تدابير و برنامه‌هاي كشور‌هايي كه با بزرگ‌ترين دشواري‌ها بر اثر تغيير آب و هوا مواجه هستند براي سازگاري با آن حمايت به عمل آورند.

در اين ميان كشورهاي در حال توسعه هم لازم است همزمان با ادامه و حفظ برنامه رشد اجتماعي ـ اقتصادي و ريشه‌كني فقر، در امر رسيدگي به مساله تغيير آب و هوا مشاركت بيشتري داشته باشند.

آژانس فضایی آمریکا ، ناسا،‌ سرانجام ماهواره NPP را پرتاب کرد. ماهواره ای که به درک بهتر اسرار و داینامیک‌هایی که آب و هوا و اقلیم زمین را تنظیم می‌کنند، کمک خواهد کرد.

ماموریت (NPOESS Preparatory Project (NPP یکی از ماموریت‌های ناسا است که به دانشمندان دنیا اطلاعات بسیار مهمی درباره وضعیت آب و هوایی زمین ارائه می کند.

این ماهواره عصر جمعه همراه با موشک «دلتا سه »از پایگاه "وندنبرگ" در کالیفرنیا پرتاب شد. NPP اولین ماموریت ناسا با این هدف نیست به طوریکه در حال حاضر ماهواره هایی که سیستم رصدگر زمین پروژه EOS (سیستم رصد زمین) را تشکیل می دهند امکان مطالعه دقیق درباره اقیانوسها، پوشش گیاهی، یخها، ابرها، خاک و اتمسفر زمین را فراهم می کنند.

در آینده قرار است شبکه جدیدی با عنوان JPSS (سیستم ماهواره ای اتصال قطبی) به شبکه ماهواره ای EOS ملحق شود.

براساس گزارش فاکس نیوز، این شبکه جدید آگاهی دانشمندان را درباره سیاره زمین تا حد قابل توجهی افزایش خواهد داد اما تا آن زمان، ماهواره NPP به عنوان یک پل رابط میان EOS فعلی و JPSS آینده فعالیت خواهد کرد.

ماهواره ای که روز جمعه پرتاب شد به خاطر برخورداری از فناوری‌ها و حسگرهای کلیدی آماده است تا نسل جدیدی از ماهواره هایی را بسازد که ناسا برای سازمان ملی اقیانوس شناسی و اتمسفرشناسی (NOAA) درحال توسعه آنها است.

NPP اولین ماهواره ای است که می تواند در سطح جهانی، اطلاعات مربوط به آب و هوا را در کوتاه مدت و بلند جمع آوری و رصد کند.

از دیگر اهداف این ماموریت می توان به کنترل وضعیت سلامت لایه ازون (با اندازه گیری روزانه)، رصد بلایای طبیعی (آتش سوزی‌ها، فوران‌های آتشفشانی، توفان‌ها، خشکسالی، سیل و بارش‌های طولانی برف)، پیش بینی وضعیت هوا، رصد یخ‌ها و رصد آلودگی‌های جوی (حضور ذرات گرد و غبار، دی اکسید گوگرد و نیتروژن) اشاره کرد.

منبع:مهر

یك مطالعه كه به تازگی انجام شده نشان می دهد، خطر ابتلا به دیابت در افرادی كه در مناطقی زندگی می كنند كه سطوح آلودگی هوا ناشی از ترافیك در آنجا بالا است، بیشتر است .

به گزارش پایگاه اینترنتی زینیوز، این مطالعه نشان می دهد، خطر ابتلا به دیابت در افرادی كه در مناطق شهری زندگی می كنند كه سطح دی اكسید نیتروژن، آلاینده ای كه از اگزوز خودروها خارج می شود، بالا است، چهار درصد بیشتر از افرادی است كه در حوالی شهر كه دارای هوای پاكیزه تری است زندگی می كنند.

همچنین نتایج حاصل از این مطالعه نشان می دهد كه اثر آلودگی هوا بر روی افراد سالم تر بیشتر است و خطر ابتلا به دیابت در افرادی كه از لحاظ بدنی فعال هستند تا 10 درصد و در افراد غیر سیگاری تا 12 درصد افزایش می یابد.

مطالعات قبلی نشان داده كه به نظر می رسد افراد مبتلا به دیابت نسبت به اثرات مضر بهداشتی ناشی از آلودگی هوا آسیب پذیرتر از افراد غیر دیابتی باشند.

این مطالعه جدید كه در مجله Diabetes Care منتشر شده است تا به این تاریخ جامع ترین مطالعه ای بوده است كه نشان می دهد آلودگی هوا با ابتلا به دیابت ارتباط دارد.

همچنین اولین مطالعه ای است كه نشان می دهد افراد سالم تر نسبت به اثرات آلودگی هوا آسیب پذیرتر هستند.
در این مطالعه محققان اطلاعات حدود 52 هزار شهروند دو شهر بزرگ دانمارك را مورد بررسی قرار دادند.

این مطالعه نشان داد كه در طول یك دهه تقریبا سه هزار نفر از افرادی كه در شروع این مطالعه 50 تا 65 سال سن داشتند برای اولین بار به دیابت مبتلا شدند.

همچنین این مطالعه نشان داد كه ارتباط میان قرار گرفتن طولانی مدت در معرض آلودگی هوا و ابتلا به دیابت در زنان مورد مطالعه بیشتر بود.

به گفته محققان، این موضوع می تواند به دلیل تفاوت جنسیتی در حساسیت به آلودگی هوا باشد و بازتاب دهنده این واقعیت است كه زنان مدت زمان بیشتری را نسبت به مردان در خانه سپری می كنند.

این مطالعه ثابت نمی كند كه آلودگی هوا به تنهایی عامل افزایش خطر ابتلا به دیابت است بلكه برخی عوامل دیگر مانند فقر، تنش و یا قرار گرفتن در معرض عوامل دیگر نیز می تواند در این افزایش دست داشته باشد.

همچنین این گروه محققین در مطالعه دیگری گزارش دادند: افرادی كه در مناطقی زندگی می كنند كه سطوح آلودگی ناشی از ترافیك در آنها بالا است خطر مرگ ناشی از سكته مغزی در آنها اندكی افزایش می یابد.

به گفته محققان، ذرات موجود در آلودگی هوا به اندازه كافی كوچك هستند تا بتوانند وارد جریان خون شوند و موجب بروز التهاب در سراسر بدن شوند.

آنها افزودند: التهاب نیز به نوبه خود به افزایش خطر حمله قلبی ، سكته مغزی، نارسایی قلبی و شماری از بیماری های مزمن مانند دیابت و آسم منجر می شود.

محققان خاطر نشان كردند: آلودگی هوا همان تاثیری را بر رگ های خونی می گذارد كه دود ناشی از سیگار دارد. اما بر خلاف دود سیگار ، آلودگی هوا چیزی است كه همه در معرض آن قرار می گیرند.

انها تاكید كردند: بر این اساس لازم است كه آلودگی هوا ناشی از ترافیك در بخشی از موضوعات برای برنامه ریزی شهری و ترافیكی مورد توجه قرار گیرد.